کلاسیک های تبلیغاتی: مرکز تجارت جهانی / همکاران Minoru Yamasaki + Emery Roth & Sons

یک نماد نیویورک سیتی که زمانی با سازه هایی مانند مجسمه آزادی و ساختمان امپراتوری ایالتی رقیب بود ، مرکز تجارت جهانی ، که به صورت محاوره ای به عنوان برج های دوقلوی شناخته می شد ، یکی از شناخته شده ترین ساختارهای تاریخ بود. طراحی شده توسط معمار ژاپنی-آمریکایی ، مانورت یامازاکی ، این عنوان بلندترین ساختمان را در جهان از سالهای 1972-1974 برگزار کرد. سایت WTC تا زمان ناسازگاری خود ، یک مقصد بزرگ بود و 500000 نفر از افراد شاغل و 80،000 بازدید کننده را در یک روز هفته معمولی در خود جای می داد.

مرکز تجارت جهانی به منظور ارتقاء تجارت بین المللی و کاتالیز رونق اقتصادی در منطقه کلانشهر نیویورک و نیوجرسی بود. همانطور که مینورو یامازاکی توضیح داد ، این تسهیلات به عنوان بیان فیزیکی صلح جهانی و به عنوان مکانی برای ارتباطات ، اطلاعات ، نزدیکی و راحتی چهره به چهره برای انواع ذینفعان تجاری و مالی پیش بینی می شد.

در سال 1962 ، اداره بندر نیویورک نامه ای را به یامازاکی ارسال کرد و از وی پرسید که آیا وی علاقه مند به پیگیری پروژه تخمین زده شده 280،000،000 دلاری است یا خیر. این معمار فرض کرد که آنها باید به طور تصادفی صفر اضافی را اضافه کرده اند ، زیرا احساس می کرد که برای دفتر 55 نفره خود برای مدیریت یک پروژه با چنین بزرگی غیرممکن خواهد بود. با این وجود ، وی بیش از 40 معمار در نظر گرفته شده برای طراحی مرکز تجارت جهانی انتخاب شد. با شروع این پروژه ، یامازاکی همکاران ، که با معمار همکار امری روث و پسران همکاری می کردند ، دارای 80 نفر از کارمندان بودند. WTC تا زمان اتمام آن بر دفتر حاکم خواهد شد.

WTC پیشنهادی به طور قابل توجهی بر پارچه شهری منهتن تحتانی تأثیر می گذارد و باعث بحث و جدال قابل توجهی می شود. سایت اصلی 17 هکتار از 14 بلوک کوچک و نامنظم تشکیل شده بود ، که در درجه اول مستاجران خرده فروشی کوچک قرار گرفته و توسط خیابان های باریک تقسیم شده اند. یامازاکی ، که آن را خوشبخت می دانست که هیچ ساختمانی ارزش پس انداز وجود ندارد ، این را فرصتی عالی برای تخریب سایت و ایجاد یک فوق العاده بزرگ می دانست. این معمار امیدوار بود که این تحول - با ساده سازی ترافیک وسایل نقلیه و بهبود گردش عابر پیاده - باعث ایجاد واحه ای از فضای عمومی در یک منطقه در غیر این صورت پر ازدحام شود. این واقعیت که سه خط مترو نیویورک در زیر سایت همگرا شدند ، افزودن به این فرصت بود. برای جبران حذف جاده ها ، سه خیابان اطراف آن سه برابر شده و پیاده روهای وسیع تری ارائه شده است. با توجه به نیاز شدید منطقه ساختمان 12 میلیون فوت مربع ، گنجاندن آسمان خراش ها کاملاً ضروری بود و یک پلاک بزرگ و باز باعث تنش چنین سازه های بلند می شود. این پروژه همچنین شامل چندین ساختمان پایین دیگر در اطراف محیط بلوک است که پلازا را از ترافیک پناه می برد. یک محوطه حمل و نقل و خرید واقع در زیر پلازا ، گردش پناهگاه بین ساختمانهای WTC ، ایستگاه های مترو و مسیر ، یک شبکه عابر پیاده زیرزمینی که به وال استریت وصل شده است ، فراهم می کند. این مرحله برنامه ریزی کارشناسی ارشد پروژه بسیار مهم بود. همکاران Yamasaki بیش از 100 طرح را برای Superblock توسعه دادند.

ساخت این پروژه چالش های عظیمی را ایجاد کرد. حفاری مساحت 500 پا با 1000 فوت دشوار بود ، اما مشکل بزرگتر مسئله آبگیری بود. با توجه به نزدیکی رودخانه هادسون به محل ، این بنیاد به راحتی می تواند با آب پر شود. پمپاژ آب بسیار گران خواهد بود و حتی می تواند پایه های ساختمانهای اطراف را به خطر بیاندازد. با استفاده از یک روش نوآورانه به نام یک دیوار دوغاب ، که توسط مهندس مارتین کاپ پیشنهاد شده است ، محیط حفاری با دیوارهای بتونی ضد آب و با آب و هوا که از نشت و فروپاشی احتمالی جلوگیری می کند ، محصور شد. پیش بینی می شود که راه حل دیواری دوغاب هزینه های خود را به سمت بالا 20،000،000 دلار صرفه جویی کرده است.

یک پلاک 5 هکتاری برج های دوقلوی را احاطه کرده و یک باغ آسفالت شده ، حلقه های نیمکت و یک دایره قطر 130 پا از جعبه های گل را نشان می دهد. همچنین مجسمه های قابل توجهی توسط هنرمندان فریتز کونیگ ، ماسایوکی ناگار و جیمز روزاتی حضور داشتند. این دو آسمان خراش 110 طبقه در درجه اول دارای فضای اداری آزاد بودند ، اما همچنین شامل یک پارکینگ زیرزمینی برای 2000 اتومبیل ، یک لابی بلند و یک عرشه مشاهده بود. برج ها یک برنامه ساده را به اشتراک گذاشتند: یک مربع 208 فوت با 208 فوت با گوشه های کمی چرمی که یک هسته 87 فوت را با 135 فوت محاصره کرده بود که از 47 ستون فولادی تشکیل شده بود. هسته شامل کلیه خدمات ساختمان از جمله آسانسورها ، پله ها ، دستشویی ها و شفت های مکانیکی است. یکی از ویژگی های منحصر به فرد گردش ساختمان استفاده از لابی های آسمان بود. با تقسیم سازه به سوم ، این طبقه های تعامل توسط آسانسورهای بزرگ اکسپرس قابل دسترسی بودند و این فرصت را برای سرنشینان فراهم می کردند تا به آسانسورهای محلی کوچکتر که بخش خاصی از کف را ارائه می دهند ، تغییر دهند. این عنصر امکان انباشت آسانسورها را فراهم می کند ، در نتیجه تعداد شفت های آسانسور مورد نیاز را کاهش می دهد. کفها به طور مستقیم در زیر لابی های آسمان برای عملکردهای مکانیکی استفاده شد. کف ، بتن ضخامت 4 اینچ بر روی یک عرشه فولادی فلش و توسط یک شبکه 6 فوت 8 اینچی از خرپاهای پیش ساخته پشتیبانی می شود ، بار را بین هسته و دیوارهای بیرونی حمل می کند و فضای اداری ستون های داخلی را آزاد می کند.

دیوارهای بیرونی برجها به عنوان یک ساختار لوله ساخته شده است. هر نمای حاوی 59 ستون 17 اینچی در یک شبکه 40 اینچی بود. در نتیجه ، ویندوزهای باریک 22 اینچی بین 30 ٪ پاکت نامه را به خود اختصاص داده است. استفاده از پنجره های باریک در سازه های بلند در کار یامازاکی متداول بود زیرا او ترس متوسط از ارتفاعات داشت. او احساس کرد که برای طراحی کارگران اداری که ممکن است ناراحتی مشابهی را تجربه کنند ، لازم است. ستونهای بیرونی 12 اینچ فراتر از لعاب ، سایه بان بسیاری از پنجره ها و کاهش مصرف انرژی را بیان کردند. به سمت پایه ساختمانها ، هر گروه از سه ستون در یک ادغام شده و لعاب وسیع تری برای لابی ایجاد می کند. یامازاکی که در ابتدا با رنگهای موجود آلومینیوم تحت تأثیر قرار گرفته بود ، در ابتدا قصد داشت از فولاد به عنوان ماده نمای استفاده کند. با این حال ، تولید کننده آلومینیوم Alcoa ، معمار را ترغیب کرد تا به مواد ارزان تر تغییر یابد و آلیاژ آلومینیومی نقره ای جدید را به طور خاص برای این پروژه تولید کند.

مرکز تجارت جهانی در 4 آوریل 1973 افتتاح شد و با هزینه کل 900،000،000 دلار به پایان رسید. برج های دوقلوی در درجه اول به دلیل مقیاس شدید آنها مورد انتقاد قرار گرفتند. یامازاکی فهمید که پروژه های عظیم تقریباً همیشه در ابتدا به دلیل تغییر یک افق در حال حاضر زیبا مورد انتقاد قرار می گیرند ، فقط به تدریج مورد استقبال قرار می گیرند. یاماساکی با پرداختن به تعصب ضد شهری توضیح داد که با تراکم شدید جمعیت و ارزش زمین منهتن ، ساخت عمودی نه تنها لازم است ، بلکه فرصتی را برای آزاد کردن فضای عمومی مورد نیاز فراهم می کند. وی خاطرنشان می کند که این وظیفه یک معمار است که با در نظر گرفتن مقیاس انسانی در تصمیمات طراحی ، بیشترین استفاده را از شرایط شهری داشته باشد.

برج های دوقلوی در نهایت به عنوان هدف اصلی حملات تروریستی 11 سپتامبر 2001 نابود شدند. سایت سابق مرکز تجارت جهانی ، معروف به Ground Zero ، متعاقباً تخریب شد و اکنون کانون توسعه مجدد جاه طلب و پرمخاطره است. طراحی شده توسط گروهی از معماران برجسته که شامل دانیل لیبیند ، نورمن فاستر ، ریچارد راجرز ، فومیهیکو مکی و سانتیاگو کالاتراوا است ، سایت جدید دارای 7 آسمان خراش جدید و یک مرکز حمل و نقل خواهد بود. یادبودی ایجاد شده در ردپاهای دو آسمان خراش اصلی دقیقاً یک دهه پس از حملات افتتاح شد.

مرکز تجارت جهانی شاید مشهورترین اثر Minoru Yamasaki باشد ، یک مدرنیست که به دلیل مشارکت وی در فرمالیسم جدید شناخته شده است. این تنها پروژه بدخلقی او نبود ؛پروژه مسکن Pruitt-Igoe در سنت لوئیس ، میسوری ، در سال 1972 به دنبال انحطاط وی تخریب شد و ساختمان سوابق پرسنل نظامی وی که در سنت لوئیس نیز واقع شده است ، در سال 1973 به شدت در اثر آتش سوزی آسیب دید.

به عنوان آسمان خراش های برجسته آمریکایی و نمادی مهم برای تجارت و صلح بین المللی ، برج های مرکز تجارت جهانی زمانی بر افق منهتن مسلط شدند. نزدیک به سه دهه ، WTC به عنوان یک نقطه عطف شهر نیویورک و مقصد قابل توجه شهری منهتن تحتانی قرار داشت. پروژه های جدید از زمین صفر در حال افزایش است و با هدف ارائه یک چشم انداز مترقی ضمن افتخار حافظه سایت.

منبع: Yamasaki ، M. A Life in Architecture (نیویورک: Weatherhill ، 1979).